خلوت ليلا

تلويزيون برنامه شب يلدا را نشان مي‌دهد . هندوانه‌‌هاي درشت و آبدار . آجيل‌ مشكل گشا و . . .

كودك با دهان باز به تلويزيون چشم دوخته . زبانش را توي دهان مي‌چرخاند و آب دهانش را قورت مي‌دهد .

مادر به بهانه‌اي مي‌رود و جلوي تلويزيون مي‌ايستد ،  هيكلش نمي‌تواند تمام تلويزيون را بپوشاند .

 بچه گردنش را كج مي‌كند . كسي زنگ مي‌زند .

كودك از جا مي‌پرد و با شوق مي‌گويد بابا هندوانه آورده .

در را باز مي‌كند . به دست‌هاي پينه بسته و خالي پدر نگاه مي‌كند . چشمانش پر از اشك مي‌شود .

مي‌رود روبروي تلويزيون مي‌نشيند مجري مي‌گويد نيت كنيد و به حافظ گوش كنيد .

بچه چشمانش را مي‌بندد و زبانش را به دور دهانش مي‌كشد .

ديشب در بيداري، خواب ديدم تو ميايي .

تينا آمد روبروي او نشست و ساندويچش را روي ميز گذاشت . درست پنج برابر ساندويچ او بود . ساندويچ او در مقابل ساندويچ تينا كه از لاي آن مخلفات رنگيش بيرون زده بود،  مثل بچه ميت نارسي بود كه توي كفن پيچيده شده بود . وقتي تينا اولين گاز را زد ، او مطمئن شد كه نبايد لقمه‌اش را از توي نايلون بيرون بياورد . كافي بود كه گاز اول را بزند و پنير از لاي آن مشخص شود ديگر بايد قيد دوستي با او را بزند .

. . .

بوي عطر سيب مستم كرده .

سايه من را نديده‌ايد ؟

چند روزي است كه گم شده .

شايد هم تركم كرده !

نمي‌دانم

به هر حال من را تنها گذاشته .

من، تو، او،

كدام يك از ما توي اين روز به معلولي سر زد ؟

كدام يك از ما شاخه‌اي گل در دستان آنها گذاشت ؟

كدام يك از ما گونه معلولي را با بوسه محبت گرم كرد ؟

كدام يك از ما پاي صحبت آنها نشست تا برايمان درد و دل

كنند ؟

هيچ كدام .

عيب ندارد، دير نشده . فكر كن هر روز، روز آنهاست .

هنوز وقت داريم ،به اندازه تمام عمري كه باقي مانده .

باورت نيست ،چنان قنديلي

شده‌اي آويزان

و  وجودت همه سرما

اگرم رهگذري دست رفاقت دهدت ،

نتواند بزدايد ز وجودت سرما.

بچه‌ها ديگه وقتي يه ديوار كوتاه مي‌بينند ، نمي‌پرند روي اون و دست‌هاشون رو از دو طرف باز نمي‌كنند تا تعادلشون و حفظ كنند  .

 اونها ديگه ، حتي روي لبه جوب‌ها هم  راه نمي‌رند .

اونها بلد نيستند بادبادك درست كنند . نمي‌دونند با چوب‌هاي حصير ميشه يه بادبادك قشنگ با دنباله‌هاي رنگي درست كرد .

اگه هر روز هم سرت و بالا بگيري ، باز  بادبادكي توي آسمون نمي‌بيني . نخ هيچ بادبادكي پاره نميشه .

بچه‌هاي امروز مثل بچه‌گي‌هاي ما نيستند . اونها بچه‌گيشون رو گم كردند .

 اون برقي كه توي چشم‌هاي ما بود توي چشم اونها نيست  خيلي جدي شدند . بيشتر با آدم بزرگ‌ها مي‌پلكند ، بلد نيستند از ته دل بخندند يا جيغ بزنند .

بچه‌ها تا دير نشده و بزرگ نشديد ، بچه‌گي كنيد .

دارم ميرم مشهد ، دوست داشتم همه شما را با  خودم ببرم ، ولي فقط يك دعوتنامه دارم .

حالا چرا ميرم ؟

تصادفي توي اين مسابقه به مرحله دوم راه پيدا كردم . روز جمعه 30 آذر كه مصادف با شب يلدا است ، پذيراي ما پنجاه نفر هستند . شنبه برنامه افتتاحيه و يكشنبه برنامه اختتاميه و دوشنبه با همه ما خداحافظي مي‌كنند .

البته براي اينكه هيجانش بيشتر بشه اسامي برندگان را همان روز اختتاميه اعلام مي‌كنند . منم كه نديد بديد و عاشق هيجان !

البته توي اين سه روز برنامه‌هاي ديگري هم براي ما دارند ، اگه اتفاق خاصي نيفته ميرم .

. . .

واي، باران ؛

باران ؛

شيشه‌ي پنجره را باران شست .

از دل من اما ،

-         چه كسي نقش تو را خواهد شست ؟

آسمان سربي رنگ ،

من درونِ قفسِ سردِ اتاقم دلتنگ .

ميپرد مُرغ نگاهم تا دور ،

واي،باران ،

             باران ،

پرِ مرغانِ نگاهم را شست .

( قفسه كتابم ، اشعار حميد مصدق را كم داشت كه چند روز پيش هديه گرفتمش . )

فكر مي‌كنم در زمان‌هاي گذشته توي آب زندگي مي‌كردم  .

شايد يك گياه كوچك در ته اقيانوس بودم كه خوراك ماهي‌هاي دَله‌اي مي‌شدم كه هر دفعه از روي شكم سيري ، يك گاز كوچك به برگ‌هاي من مي‌زدند .

 يا شايد يك ماهي كوچك بودم كه خوراك ماهي‌هاي بزرگ مي‌شدم . 

يا نه يك كوسه بودم كه با نشان دادن دندان‌هايم همه را مي‌ترساندم .

 و يا يك نهنگ بزرگ بودم كه خودم را به ساحل مي‌زدم تا خودكشي كنم .

 اما هر چي بودم من يك زماني توي آب ، توي دريا زندگي مي‌كردم.

چرا من دليل بياورم كه اينگونه زندگي مي‌كردم ؟

 تو دليل بياور كه اينطور نبوده .

دارم كتاب « كافكا در ساحل » هاروكي موراكامي را مي‌خونم . رمان زيبايي است . يك سوم كتاب را خواندم ، فوق العاده است . قبل از آن مجموعه داستانش را با نام « کجا ممکن است پیدایش کنم» ترجمه خوب بزرگمهر شرف الدين  را خوانده بودم .

 چه ذهن خلاقي دارد اين موراكامي .      

 به دوستان پيشنهاد مي‌كنم كه كتاب را تهيه كرده و بخوانند . البته يك مقدار گران است ولي خوب ارزشش را دارد .

«گربه‌ها با آدم هاحرف مي‌زنند ، از آسمان ماهي و زالو مي‌بارد ، مردي كه به اشباح مي‌ماند ،‌دختري را معرفي مي‌كند كه تا صبح از هگل حرف مي‌زند ، جنگلي . . .  » بقيه‌اش را خودتان بخوانيد .

از وقتي كه كتاب را شروع كردم ، وقتي توي خيابون چشمم به گربه‌اي مي‌افتد . بهش خيره ميشم و دوست دارم باهاش صحبت كنم .

مترجم : گيتا گرگاني

پخش : كاروان

قيمت : 10000 تومان