خلوت ليلا

با تشكر از پونه عزيز كه من را به اين بازي اديبانه دعوت كرد.

آي آدم‌هاي نخستين، من حاضرم جايم را با شما عوض كنم. با شما هستم پدر و مادرهاي اوليه من.

به آزادي كه شما داشتيد غبطه مي‌خورم. شمايي كه بدون دغدغه نان راحت مي‌نشستيد، داستان و قصه مي‌بافتيد. شب‌ها هم دور آتش جمع مي‌شديد و بدون ترس از مميزي و ارشاد قصه‌ها را براي ديگران تعريف مي‌كرديد. 

توي قصه‌هايتان خيلي راحت حرف مي‌زديد. اين را از تصويرهاي عريان و شكلك‌هاي رقصان، بخوبي مي‌توان فهميد. وقتي ذغال را روي ديوار غار مي‌كشيديد، مثل ما نگران گراني كاغذ، قلم و هزينه چاپ قصه‌هايتان نبوديد. ابزار كارتان فراوان بود و كسي بابت نوشتن روي ديوار از شما پول نمي‌گرفت.

تخيلتان هم خيلي قوي‌تر از ما بود. آخر شما كه توي اين چهار ديواري‌هاي چند متري زندگي نمي‌كرديد.

ما وقتي پنجره را باز مي‌كنيم از سرو صداي ماشين و دود، فسفر مغزمان مي‌پرد و با سرفه‌هاي عصبي پنجره را مي‌بنديم.  خيره مي‌شويم به ديواري كه فقط سوژه‌اش سوسكي است كه از آن بالا مي‌رود. داستان‌ هايمان پر شده از مقداري از اين حشرات البته نه ترسناك بل چندش آور.

به احتمال زياد شما هم در آن زمان لهجه‌هاي مختلفي داشتيد. هر كدامتان با يك لهجه صحبت مي‌كرديد و قصه‌گويتان وقتي از قوم و قبيله‌تان قصه مي‌گفت، خشمگين نمي‌شديد. اين را به حساب ذوق و استعداد او مي‌گذاشتيد و در آخر دستي هم برايش مي‌زديد و شايد او را روي شانه‌هايتان بلند مي‌كرديد و هُوراي اوليه مي‌كشيديد. آخر شما اصلا زندان نداشتيد يا اگر داشتيد آن را براي قابيل‌ها كنار گذاشته بوديد، نه براي فرهيخته‌گاني كه براي شاد كردن دلتان قصه مي‌گويند.

راستي شما اصلا مي‌دانستيد « نشر اکاذیب، توهین و افترا»چيست؟

مي‌دانم، نمي‌دانستيد. رئيس قومتان هم مثل خودتان بي شيله پيله بود و سعي مي‌كرد هر قصه‌اي را بدون غرض‌ورزي چاپ كند.(منظور چاپ روي كتيبه‌ها است.)

ما هم اينجا مثل شما قصه گوش مي‌دهيم اما با اين تفاوت كه ما با ترس و لرز اين كار را مي‌كنيم. كلي مي‌گرديم تا جايي را پيدا كنيم كه يكي از دوستان قديم  اسمش را گذاشته‌ جمع ادبي. بعد يكي از همان قصه‌گوها آن را اداره مي‌كند. از همان‌ها كه كنار گذاشته شدند و اگر اسمش را ببري جيز مي‌شوي. از همان‌ها كه توي هيچ جشنواره‌اي حق داوري ندارد و براي سخنراني به هيچ جايي دعوت نمي‌شود.  آره ما اين جور جاها جمع مي‌شويم و داستان دوستانمان را مي‌شنويم. همان داستان‌هاي مگويي كه اگر بصورت كتاب در بيايد زمين كون فيكون مي‌شود و تمام قوانين كشور بهم مي‌ريزد. عجيب اينجاست كه اين افراد همه ساده و پاك و خوب هستند و هر چه گوش مي‌دهم مي‌بينم قصه‌هايشان هيچگونه موردي ندارد.

 مي‌بيني جد عزيز با اينكه الان عصر تکنولوژی است و ارتباطات گسترده اما نويسنده‌ها خوب ما خانه نشين شدند و هي مي‌نويسند و داستان‌ها را توي خانه انبار مي‌كنند. اگر هم يكي از اين كتاب‌ها از دستشان در برود و چاپ شود بايد تقاص پس بدهند. قضيه نشر اكاذيب را كه يادت است.

جد عزيز، ما الان چيزي بنام اينترنت داريم و وب. ( همان نوشتن روي سنگ است اما از نوع پيشرفته‌اش) گاهي بعضي از نويسنده‌هاي ما داستان‌هايشان را روي آن مي‌گذارند تا همه بخوانند. بد نيست ولي امان از دست بعضي از سودجوها كه بعد از مدتي آن را به سرقت مي‌برند. آخر ما قانون كپي رايت نداريم.

نمي‌داني چيست؟

 فكر كن تو روي سنگت داري مي‌نويسي يكي بيايد وقتي تو خوابي آن را بردارد و زيرش انگشت بزند و بنام خودش ببرد توي غارش. تو چكار مي‌تواني بكني ؟

هيچ كاري نمي‌تواني بكني.

تازه فرض كنيم كه اين اتفاق نيفتد و نويسنده با خيال راحت نوشته‌هايش را روي وب بگذارد. بعد از كجا خرج زندگيش را در بياورد . هر چه فكر مي‌كنم مي‌بينم، اينترنت راه حل اينكار نيست.   

اما دلم روشن است و مي‌دانم بالاخره آقايان به خودشان مي‌آيند و اين قوانين دست و پا گير را برمي‌دارند. آنموقع توي خانه‌هاي ما پر مي‌شود ازكتاب‌هاي  قصه، درست مثل غارهاي شما.   

حالا من دوستان زير را دعوت به بازي مي‌كنم،  شايد آنها راه‌حلي براي اينكار پيدا كنند.

تیغ شک - سعید کیایی - محمود قلی پور- محسن سراجی - حسین لعل بذری

ديشب خواب ديدم نمايشگاه كتاب باز شده و يك رفيق شفيق رفته و يك دوره دائره المعارف عمومي برايم خريده.

اگر اين خوابم تعبير شود، فردا شب سعي مي‌كنم خواب يك شاهنامه نفيس را ببينم.

امروز فيلم داگويل را كه مهدي عزيز برايم فرستاده بود ديدم. بعد از پايان فيلم به اطرافيانم فكر كردم، به آنهايي كه دوستم دارند.

با خودم گفتم: نكند آنها هم مثل مردم داگويل متظاهر باشند؟

نكند بيش از حد با آنها مهربان بودم؟

نكند من را به زنجير كشيده‌اند و خودم خبر ندارم؟

نكند ...

از صبح كه بلند شدم هوس قورمه‌سبزي زده به سرم و تا الان هم دست از سرم برنداشته .

فرشته خوبي هم مدام داره با شيطونك روي شونه‌ام دعوا ميكنه.

فرشته مي‌گفت: خجالت بكش، صبح يه پنادور زدي، يه غذاي كم چرب بخور و چند روزي پرهيز غذايي كن.

شيطون هم انگار بعد از اين همه سال خيالش از بابت من راحت باشه، لنگ‌هاش رو انداخته رو هم و داره سوت ميزنه.

وقتي خودت را توي آينه نگاه مي‌كني و كراوات را دور گردنت سفت، نفسم بند مي‌آيد و ناخودآگاه دستانم را دور گردنم حلقه مي‌كنم.

 تو بدون توجه به من باز هم سفت و سفترش مي‌كني.

ناچار دستم را از آينه بيرون مي‌آورم و گره را شل مي‌كنم.

اما دير شده.

 تو  ديگر نمي‌تواني نفس بكشي و به زمين مي‌افتي و با چشم‌هاي باز به من نگاه مي‌كني و كمك مي‌خواهي.

 از توي آينه بيرون مي‌آيم و لبانم را روي لبانت مي‌گذارم و هوا را با فشار وارد بدنت مي‌كنم.

اگه بدوني، بازي‌هاي ممنوعه چه لذتي داره؟

مي‌خواي بدوني؟

نميگم.

خودت برو بازي كن.

اگر سه‌شنبه، بيست فروردين، ا زساعت 3 به بعد بيكار بوديد و به عطار هم علاقه‌مند و استاد شفيعي كدكني رو هم قبول داشتيد، يك سري به شهر كتاب سر زرتشت بزنيد.

خبر كامل همايش را اينجا بخوانيد.

من كه دارم ميرم، كسي نبود؟

حالا من براي طاس‌هاي توي عكس مي‌نويسم

توي بازي زندگي وقتي طاس‌ها را توي مشتت مي‌چرخاني و مي‌اندازي، چرخ مي‌خورد و چرخ مي‌خورد تا عدد دلخواهت را نشان دهد .

اما گاهي بعد از چرخ خوردن، طاس‌ها آينه مي‌شوند درست مثل عكس پائين.

اينجاست كه قمار بازِ حرفه‌اي غمگين نمي‌شود، دوباره طاس‌ها را توي مشتش مي‌گيرد و پرتاب مي‌كند.

شايد لازم باشد بارها آنها بچرخند تا عدد دلخواه بيايد.

عكس را خوب نگاه كنيد و پست اين دفعه را شما بنويسيد، ببينم چه گلي به سر خودتان مي‌زنيد.

اين شعر هميشه با من است.

 يا زير شيشه ميز كارم است،

 يا آق داداش با خط خوش نوشته و من چسباندمش به ديوار يا كمدي خلاصه جايي كه پس از بيداري از خواب ببينمش

 و يا نوشتمش روي بك گراند كامپيوترم،

 فقط جاش توي وبلاگ خالي بود،

 كه آن هم نوشته شد.

زين دو هزاران من و ماي اي عجبا من چه منم

                                                       گوش بده عربده را دست منه بر دهنم

چونكه من از دست شدم در ره من شيشه منه

                                                      هر چه نهي پا بنهم هر چه بيابم شكنم

--------------------

روز اول فروردين سوار شدن به مترو رايگان بود و من براي اينكه شنيده بودم يك مو از دولت كندن غنيمت است، لحاف و تشكم را بردم و توي مترو خوابيدم.

امروز سينما چهار فيلم زيباي «زندگي پنهان واژه‌ها » به كارگرداني ايزابل كويكست را نشان داد.

بعد از مدت‌ها فيلم خوبي را ديدم و لذت بردم.

فيلم، داستان دختري خارجي است كه در يك كارخانه كار مي‌كند و براي اينكه با هيچكس ارتباط برقرار نمي‌كند، مدير كارخانه او را  توبيخ مي‌كند و به زور به مرخصي يك ماهه مي‌فرستد.

هانا كه از سمعك استفاده مي‌كند، تصميم مي‌گيرد به ايرلند برود.  آنجا پرستار مردي بنام ژوزف مي‌شود كه در حادثه‌اي سوخته و از ناحيه چشم نابينا شده.

ژوزف هاناي كم حرف و غمگين را به حرف مي‌آورد طوري كه هانا قسمتي از داستان زندگيش را كه مربوط به جنگ است را براي او مي‌گويد و در اين بين آنها بهم علاقه‌مند مي‌شوند.

نوع شكل گيري اين رابطه عاطفي خيلي برايم جالب بود. البته بازي خوب «سارا پولي» درنقش دختري غمگين و كم حرف و «تيم رابينز» بي‌تاثير نبود.

يكي از صحنه‌هايي كه بنظرم زيبا رسيد،  وقتي بود  كه ژوزف پس از بهبودي با صابون هانا دستانش را مي‌شست.

البته اينطور كه پيدا بود خيلي از قسمت‌ها را سانسور كرده بودند و خيلي از ديالوگ‌ها را تغيير داده بودند ولي با همه اينها فيلم جذابي بود .